Mércores, 13 de maio de 2026. O encontro, impulsado pola alcaldesa da Coruña, Inés Rey, celebrou a súa terceira edición baixo o lema “Cultura feminista, feminismo na cultura. As alcaldesas falan” e converteuse nun espazo de diálogo arredor do papel da cultura como ferramenta de transformación social. A xornada comezou no Pazo Municipal de María Pita cunha recepción institucional da alcaldesa da cidade, Inés Rey, que destacou na súa intervención a importancia de fortalecer as redes de colaboración entre administracións locais e agradeceu a presenza das alcaldesas participantes nun encontro que definiu como "un espazo necesario para seguir fortalecendo o liderado feminino". Ao remate do acto institucional, as alcaldesas participantes asinaron a III Declaración de María Pita, un documento que simboliza o compromiso compartido coa igualdade, o feminismo e o liderado das mulleres desde o ámbito local. Ademais de Marián Ferreiro, asistiron ao encontro a alcaldesa de Betanzos e vicepresidenta da FEGAMP, María Barral; a alcaldesa de Palencia, Miriam Andrés Prieto; a alcaldesa de Santa Coloma de Gramenet, Mireia González; a alcaldesa de Castro Urdiales, Susana Herrán Martín; a alcaldesa de Avilés, Mariví Monteserín; e a alcaldesa de Portugalete, María José Blanco, ademais de rexedoras galegas de Camariñas, Cee, Narón, Vimianzo, Redondela, Silleda, Coles, Maceda, Rairiz de Veiga, Ramirás, Guitiriz e Vilalba. Xa pola tarde, o encontro trasladouse ao Club Cámara Noroeste. Alí, Marián Ferreiro participou no conversatorio “Feminismo, cultura e economía” conducido por Mercedes Wullich, fundadora de MujeresyCia e da lista Top 100 Mujeres Líderes en España. Na mesa acompañárona a alcaldesa de Portugalete, María José Blanco; a vicepresidenta de Cultura e Igualdade da Deputación de Cáceres, María Esther Gutiérrez; e a produtora e directora de cinema Chelo Loureiro, gañadora de catro premios Goya. As catro participantes na mesa relataron os seus respectivos camiños de entrada en postos de poder aínda maioritariamente masculinos. As tres alcaldesas describiron como foi chegar e consolidarse na política local, mentres que a produtora Chelo Loureiro percorreu un itinerario propio: antes de dedicarse ao audiovisual, iniciou a súa carreira profesional en Bazán, onde era a única muller nunha oficina poboada de enxeñeiros homes. Unha anécdota que resume con precisión o tipo de contorna que moitas mulleres da súa xeración tiveron que habitar para abrirse paso. A alcaldesa de Narón, Marián Ferreiro, e tamén as súas homólogas, recoñeceron seguir “aguantando preguntas que nunca lle farían a un home”. A maternidade, a conciliación familiar, o aspecto físico ou a indumentaria son algúns dos temas que, segundo relataron, aparecen con regularidade en entrevistas e actos públicos cando quen ocupa o cargo é unha muller. Un escrutinio que non ten equivalente masculino e que as propias protagonistas identificaron como un síntoma do machismo que persiste na sociedade. O ton das intervencións non foi de queixa senón de diagnose. As participantes nomearon estas experiencias con naturalidade e distancia crítica, como quen describe un problema coñecido e aínda sen resolver. A mensaxe implícita foi clara: acceder ao poder non equivale a ter superado as barreiras de xénero, porque o escrutinio sobre as mulleres continúa operando por riba e por debaixo das institucións. A alcaldesa de Narón incidiu na importancia de incorporar a perspectiva feminista nas políticas culturais públicas, non só incrementando a presenza de mulleres nas programacións, senón tamén revisando “que historias se contan, quen as conta e por que determinadas voces quedaron historicamente nun segundo plano”. Neste contexto, puxo como exemplo o traballo desenvolvido desde o Padroado da Cultura de Narón, que aposta por unha programación estable con presenza destacada de creadoras, compañías galegas e propostas escénicas centradas en experiencias femininas contemporáneas. Ferreiro apostou por consolidar redes de colaboración entre administracións locais e defendeu que foros coma este son unha ferramenta necesaria para dar visibilidade ás mulleres na política e traducir esa presenza en políticas públicas máis igualitarias e conectadas coa realidade social.